Cynk – na co pomaga i jakie ma właściwości zdrowotne?

Cynk to mikroelement, o którym często myślimy dopiero wtedy, gdy zaczynają się problemy ze skórą, odpornością albo energią. Tymczasem w 2026 roku nadal pozostaje jednym z najczęściej niedoszacowanych składników w codziennej diecie. Warto przyjrzeć się mu bliżej, bo jego rola w organizmie jest znacznie szersza, niż sugerują popularne hasła o „odporności”.

Cynk – czym jest i dlaczego organizm go potrzebuje?

Cynk jest pierwiastkiem śladowym, który występuje we wszystkich komórkach ciała i należy do najliczniejszych mikroelementów w organizmie człowieka, zaraz po żelazie. Nie jest substancją „na zapas”, bo organizm nie magazynuje cynku w sposób, który zapewniałby długotrwałe bezpieczeństwo przy niedoborach. Z tego powodu liczy się regularna podaż z pożywienia, a w wybranych sytuacjach także dobrze przemyślana suplementacja. Cynk jest również istotny dlatego, że bierze udział w utrzymaniu stabilności struktur komórkowych i równowagi procesów utleniania i redukcji.

W praktyce oznacza to, że cynk nie działa „w jednym miejscu”, tylko wspiera wiele układów jednocześnie. Jest powiązany z przemianami białek, tłuszczów i węglowodanów, a także z funkcjonowaniem narządów, które regulują gospodarkę hormonalną i metaboliczną. Wiele osób odczuwa konsekwencje niedoboru w sposób niespecyficzny, bo objawy potrafią przypominać przemęczenie, spadek formy czy częstsze infekcje. Właśnie dlatego tak często niedobór cynku bywa przeoczony.

Cynk a enzymy, DNA i metabolizm

Jednym z najważniejszych faktów jest to, że cynk wspiera działanie około 200 enzymów. Enzymy to „narzędzia” organizmu, bez których reakcje biochemiczne przebiegają wolniej albo nie zachodzą prawidłowo. Cynk jest też powiązany z procesami syntezy materiału genetycznego, ponieważ uczestniczy w tworzeniu DNA i RNA. W codziennym funkcjonowaniu przekłada się to na tempo odnowy komórek, regenerację tkanek oraz sprawność wielu narządów.

Warto podkreślić, że cynk bierze udział w metabolizmie witaminy A, a także wspiera przemiany makroskładników. U części osób niedobór może objawiać się pogorszeniem tolerancji wysiłku, spadkiem apetytu albo gorszą koncentracją. Z perspektywy dietetycznej ważne jest też to, że przyswajalność cynku z pożywienia wynosi około 20–40%, więc nawet poprawna „na papierze” dieta nie zawsze gwarantuje optymalny poziom. Różnice wynikają m.in. z rodzaju produktów, obecności białka oraz związków roślinnych wiążących minerały.

Cynk a stres oksydacyjny i stany zapalne

Cynk jest uznawany za ważny element ochrony przed stresem oksydacyjnym, ponieważ wspiera mechanizmy antyoksydacyjne organizmu. W uproszczeniu pomaga ograniczać wpływ wolnych rodników na komórki, co ma znaczenie dla tkanek szybko odnawiających się, takich jak skóra, ale również dla układu odpornościowego. Jego rola w regulacji odpowiedzi zapalnej sprawia, że często pojawia się w kontekście problemów dermatologicznych oraz nawracających infekcji.

Wiele osób kojarzy cynk z „łagodzeniem stanów zapalnych”, ale warto rozumieć to szerzej. Gdy w organizmie toczy się przewlekłe przeciążenie zapalne, rośnie zapotrzebowanie na składniki wspierające naprawę i równowagę komórkową. Cynk jest jednym z tych mikroelementów, które wpływają na pracę komórek odpornościowych i sygnalizację między nimi. Z tego powodu bywa rozważany jako element wsparcia w okresach częstych infekcji, zwłaszcza u osób starszych.

Cynk wspiera działanie układu odpornościowego i procesy regeneracji, ale jego poziom warto oceniać w kontekście całej diety, wchłaniania oraz realnych objawów.

Na co pomaga cynk – najważniejsze obszary działania

Najczęściej wymienia się odporność, skórę i włosy, ale lista oddziaływań cynku jest dłuższa. Wynika to z jego udziału w pracy enzymów i w regulacji procesów komórkowych. Cynk może wspierać także układ krążenia, narządy wewnętrzne oraz funkcje rozrodcze. To nie jest „modny dodatek”, tylko składnik, bez którego organizm działa mniej sprawnie.

Jednocześnie warto zachować rozsądek, bo działanie zależy od punktu wyjścia. Jeśli ktoś ma prawidłowy poziom cynku, nie odczuje spektakularnej zmiany, a nadmiar może zaszkodzić. Jeśli natomiast występują niedobory, poprawa podaży bywa zauważalna w ciągu kilku tygodni, szczególnie w obszarze skóry, gojenia i odporności. Właśnie dlatego w praktyce tak ważne jest rozpoznanie, czy problemem jest niedobór, czy coś innego.

Cynk a odporność i przeziębienia

Cynk jest istotny dla prawidłowego działania komórek odpornościowych, a jego niedobór osłabia odpowiedź immunologiczną. W obserwacjach dotyczących osób starszych suplementacja cynku bywa łączona z wyraźnie mniejszym ryzykiem infekcji, a w niektórych analizach wskazywano spadki rzędu około 66–70% przy określonych dawkach i czasie stosowania. Tego typu dane pokazują potencjał, ale nie zastępują indywidualnej oceny zdrowia. W realnym życiu liczy się także sen, białko w diecie, aktywność i stan jelit.

W kontekście przeziębienia cynk jest często omawiany w formie pastylek do ssania. W badaniach pojawiają się dawki wysokie, rzędu 75–92 mg dziennie, które bywały łączone ze skróceniem czasu trwania objawów nawet o około 33%. To jednak nie jest poziom „na co dzień”, tylko interwencyjny i krótkotrwały, bo przy dłuższym stosowaniu rośnie ryzyko działań niepożądanych. U części osób problemem może być także wpływ na zmysł węchu, dlatego ostrożność jest uzasadniona.

Cynk a skóra, trądzik, sebum i kolagen

W dermatologii cynk ma ugruntowaną pozycję, bo wspiera regenerację naskórka, wpływa na procesy odnowy komórkowej i łagodzi stany zapalne. Jest też powiązany z syntezą kolagenu, co ma znaczenie dla elastyczności skóry i gojenia drobnych uszkodzeń. U osób z cerą trądzikową cynk bywa rozważany jako wsparcie, ponieważ może ograniczać nadmierną aktywność gruczołów łojowych i zmniejszać ryzyko zatykania porów. W praktyce oznacza to mniej zaskórników i mniejszą tendencję do zaostrzeń, o ile pielęgnacja i dieta nie podtrzymują stanu zapalnego.

Cynk pojawia się zarówno w suplementach, jak i w dermokosmetykach. W zastosowaniu miejscowym liczy się regularność i łagodna baza, bo skóra trądzikowa łatwo reaguje przesuszeniem, a to potrafi nasilić problem. W przypadku suplementacji znaczenie ma czas, dawka i kontrola innych mikroelementów, zwłaszcza miedzi. Jeżeli trądzik jest powiązany z wahaniami hormonalnymi, cynk może wspierać równowagę, ale nie rozwiązuje przyczyn samodzielnie.

Cynk a gojenie ran i regeneracja tkanek

Cynk jest znany z tego, że wspiera procesy naprawcze, dlatego bywa stosowany w kontekście ran, oparzeń i owrzodzeń. Wynika to z jego roli w odpowiedzi zapalnej, syntezie kolagenu i funkcjonowaniu układu odpornościowego. W badaniach dotyczących trudnych ran, takich jak owrzodzenia stopy cukrzycowej, stosowano dawki rzędu 50 mg dziennie i obserwowano korzystne zmiany w porównaniu z placebo. To pokazuje, że cynk może mieć znaczenie tam, gdzie regeneracja jest osłabiona przez stan metaboliczny.

W codziennych sytuacjach sygnałem ostrzegawczym bywa wolniejsze gojenie się drobnych skaleczeń, częstsze podrażnienia czy nawracające zajady. Oczywiście takie objawy mogą mieć wiele przyczyn, ale przy niedoborach cynku pojawiają się stosunkowo często. Warto wtedy spojrzeć na dietę, wchłanianie i ewentualne choroby przewodu pokarmowego. Sam cynk nie zastąpi leczenia, ale może ułatwiać organizmowi powrót do równowagi.

Cynk a układ krążenia, ciśnienie i cholesterol

Cynk jest łączony z regulacją pracy układu krążenia, w tym z wpływem na ciśnienie tętnicze i krążenie obwodowe. W opisach praktycznych często pojawia się wątek stabilizacji ciśnienia oraz wsparcia przy skłonności do żylaków. Mechanizmy są złożone i obejmują m.in. działanie na naczynia, procesy zapalne i gospodarkę lipidową. U części osób poprawa podaży cynku jest też kojarzona z korzystnym wpływem na profil cholesterolu, choć w tym obszarze liczy się cała dieta, masa ciała i aktywność.

Trzeba jednak jasno zaznaczyć, że nadmiar cynku może działać odwrotnie, bo długotrwałe zbyt wysokie dawki bywają wiązane z obniżeniem HDL i wzrostem LDL, a także z ryzykiem niedoboru miedzi. To dobry przykład, że cynk nie jest „im więcej, tym lepiej”. W 2026 roku coraz częściej podkreśla się, że suplementacja ma sens wtedy, gdy uzupełnia realne braki lub zwiększone zapotrzebowanie. W przeciwnym razie łatwo o efekt uboczny zamiast korzyści.

Cynk a płodność, libido i gospodarka hormonalna

Cynk odgrywa ważną rolę w produkcji hormonów płciowych i funkcjonowaniu narządów rozrodczych u kobiet oraz mężczyzn. U mężczyzn zwraca się uwagę na jego związek z jakością nasienia, w tym z wytwarzaniem spermy i ruchliwością plemników. Niedobór bywa łączony z pogorszeniem parametrów nasienia, spadkiem libido, a także z niższym poziomem testosteronu u osób, które już mają niedobory. U kobiet cynk jest omawiany także w kontekście regulacji cyklu miesiączkowego.

W praktyce, gdy para stara się o dziecko, cynk bywa rozważany jako element wspierający, ale powinien być częścią szerszego planu obejmującego dietę, badania i ocenę stanu zdrowia. Warto też pamiętać, że toksyczność cynku przy nadmiarze może działać niekorzystnie, dlatego samodzielne wysokie dawki „na płodność” to ryzykowny pomysł. Rozsądniej jest zacząć od diety i oceny niedoborów, a dopiero potem ustalać suplementację. Takie podejście jest zwykle bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne.

Cynk a oczy i widzenie

Cynk jest wymieniany wśród składników wspierających narząd wzroku, zwłaszcza w kontekście ochrony przed zwyrodnieniem plamki żółtej. Jako antyoksydant uczestniczy w ochronie komórek przed uszkodzeniami oksydacyjnymi, które mogą wpływać na siatkówkę. W badaniach dotyczących osób z grup ryzyka łączono cynk z innymi antyoksydantami, obserwując mniejsze tempo pogarszania się widzenia w określonych warunkach. Dla wielu osób to przypomnienie, że wzrok zależy nie tylko od okularów i ekranu, ale też od odżywienia.

Jednocześnie objawy niedoboru cynku mogą obejmować zaburzenia widzenia, a w skrajnych przypadkach opisywano powiązania z tzw. „kurzą ślepotą”, co łączy się również z metabolizmem witaminy A. Jeśli pojawiają się problemy z widzeniem o zmiennym charakterze, nie powinno się ich „leczyć cynkiem” bez diagnostyki. Cynk może wspierać, ale nie zastąpi badania okulistycznego ani oceny ogólnego stanu zdrowia.

Źródła cynku w diecie – co jeść, by poprawić podaż?

Najlepszym punktem wyjścia jest jedzenie, bo cynk z pożywienia działa w naturalnym kontekście innych składników odżywczych. Trzeba jednak uwzględnić, że wchłanianie cynku jest ograniczone, a dodatkowo zależy od rodzaju diety. Zwykle lepszą biodostępność obserwuje się w produktach odzwierzęcych, szczególnie gdy posiłek zawiera białko. W diecie roślinnej cynk także występuje, ale jego przyswajanie może być utrudnione przez związki wiążące minerały.

W praktyce warto budować jadłospis tak, żeby cynk pojawiał się regularnie, a nie „od czasu do czasu”. Dla wielu osób przełomem jest włączenie kilku prostych produktów, które można stosować rotacyjnie. Poniższa lista pokazuje grupy żywności, które najczęściej pomagają zwiększyć podaż cynku bez rewolucji w kuchni:

• owoce morza, szczególnie ostrygi i małże,
• podroby, zwłaszcza wątróbka,
• mięso (np. wołowina, jagnięcina) oraz ryby,
• nabiał i jaja (głównie żółtko),
• pestki dyni, sezam, nasiona słonecznika,
• orzechy (np. migdały, nerkowce),
• rośliny strączkowe (fasola, groch, ciecierzyca),
• produkty pełnoziarniste oraz wybrane grzyby (kurki, pieczarki, boczniaki, shiitake),
• kakao i gorzka czekolada w rozsądnych porcjach.

Warto znać też konkret, który robi wrażenie: w 100 g ostryg może być około 60–90 mg cynku. To nie znaczy, że trzeba je jeść codziennie, ale pokazuje, jak bardzo różnią się produkty pod względem zawartości. Dla osób, które nie jedzą owoców morza, bardzo dobrym kompromisem bywają pestki dyni, sezam, kakao oraz wątróbka. Przy diecie roślinnej istotne jest planowanie i łączenie produktów tak, by minimalizować bariery wchłaniania.

Co utrudnia wchłanianie cynku?

Wchłanianie cynku zachodzi głównie w jelicie cienkim, więc wszystko, co pogarsza pracę przewodu pokarmowego, może obniżać jego wykorzystanie. W dietach roślinnych problemem bywa wysoka ilość fitynianów i błonnika, które wiążą minerały. W praktyce nie oznacza to, że błonnik jest „zły”, tylko że trzeba lepiej komponować posiłki i dbać o urozmaicenie źródeł cynku. U osób z chorobami jelit, celiakią czy chorobą Leśniowskiego-Crohna temat jest jeszcze bardziej wrażliwy i często wymaga konsultacji.

Istotne są też interakcje z innymi składnikami. Wysokie dawki żelaza i wapnia mogą ograniczać wchłanianie cynku, dlatego przy suplementacji często rozdziela się je w czasie. Alkohol również może pogarszać wchłanianie i jednocześnie zwiększać ryzyko niedoborów u osób pijących regularnie. Jeśli ktoś ma dietę ubogą w białko, zwłaszcza przy wysokiej aktywności fizycznej, również może gorzej „wykorzystywać” cynk z posiłków.

Niedobór cynku – objawy, przyczyny i grupy ryzyka

Niedobór cynku bywa częsty, bo łatwo o niego przy monotonnym jadłospisie, restrykcyjnych dietach odchudzających albo problemach z wchłanianiem. Dodatkowo cynk nie jest magazynowany, więc dłuższe okresy „na niedoczasie” potrafią odbić się na skórze, odporności i nastroju. Wiele osób przez długi czas nie łączy objawów z mikroelementami, bo dolegliwości są rozproszone. To sprawia, że niedobór potrafi trwać miesiącami.

W praktyce najczęściej obserwuje się niedobory u osób na dietach roślinnych bez dobrego planu, u sportowców, u kobiet w ciąży i karmiących, a także u osób z chorobami przewodu pokarmowego. Ryzyko rośnie też przy chorobie alkoholowej oraz intensywnym trybie życia połączonym z niską podażą białka. W 2026 roku wiele osób łączy kilka czynników naraz, na przykład dietę redukcyjną z dużą liczbą treningów, co wyraźnie zwiększa podatność na braki.

Najczęstsze objawy niedoboru cynku

Objawy potrafią dotyczyć zarówno wyglądu, jak i samopoczucia. U części osób pierwszym sygnałem jest skóra, u innych odporność, a u jeszcze innych spadek apetytu i zaburzenia smaku. Warto obserwować powtarzalność symptomów oraz to, czy pojawiają się w pakiecie. Jeśli kilka z poniższych punktów utrzymuje się dłużej, sensowne bywa sprawdzenie poziomu cynku i ocena diety:

• utrata apetytu i spadek masy ciała,
• częstsze infekcje i obniżona odporność,
• zaburzenia smaku i węchu, suchość w jamie ustnej,
• pogorszenie stanu skóry (trądzik, wysypki, łuszczenie, egzema),
• wolniejsze gojenie ran, rozstępy, zajady,
• wypadanie włosów i łamliwość paznokci,
• zmęczenie, osłabienie i gorsza koncentracja,
• spadek libido i zaburzenia cyklu u części kobiet,
• niższa tolerancja na alkohol oraz pogorszenie nastroju.

U dzieci niedobór cynku może mieć dodatkowy wymiar, bo bywa powiązany z wolniejszym wzrostem i opóźnieniem dojrzewania. W ciąży niski poziom cynku bywa łączony z gorszym rozwojem płodu, a w przeglądach badań wskazywano, że suplementacja u kobiet z niską jakością diety mogła wiązać się ze spadkiem liczby porodów przedwczesnych o około 14%. Takie dane nie są zachętą do samodzielnego leczenia, ale podpowiadają, że cynk jest ważny w okresach zwiększonego zapotrzebowania.

Jak potwierdzić niedobór?

Najprostsza droga to badanie laboratoryjne, czyli ilościowe oznaczenie cynku w surowicy krwi. Zwykle nie wymaga ono specjalnego przygotowania ani bycia na czczo, choć zawsze warto sprawdzić zalecenia laboratorium. Wynik należy interpretować razem z objawami, sposobem żywienia i stanem zdrowia, ponieważ poziom w surowicy nie zawsze idealnie odzwierciedla zasoby tkankowe. Jeśli ktoś ma przewlekłe problemy jelitowe, samo badanie może być początkiem szerszej diagnostyki.

W praktyce dobrym podejściem jest połączenie trzech elementów: oceny diety, analizy objawów oraz badań. Wtedy łatwiej odróżnić niedobór cynku od problemów hormonalnych, niedoboru żelaza, zaburzeń tarczycy czy skutków przewlekłego stresu. Cynk jest ważny, ale rzadko bywa jedynym czynnikiem. Taka ostrożność zwykle oszczędza czasu i pieniędzy.

Nadmiar cynku – kiedy szkodzi i jak go rozpoznać?

Nadmiar cynku z samej diety zdarza się wyjątkowo rzadko, bo naturalne produkty nie dostarczają go w dawkach, które prowadzą do zatrucia. Problem pojawia się najczęściej wtedy, gdy ktoś przez dłuższy czas przekracza dawki w suplementach. W opisach praktycznych zwraca się uwagę, że dolegliwości związane z nadmiarem częściej dotyczą osób starszych, w tym kobiet po 60. roku życia, które stosują kilka preparatów równocześnie. W 2026 roku to dość powszechny scenariusz, bo wiele osób łączy multiwitaminy, „odporność” i preparaty na włosy.

Objawy nadmiaru cynku są często żołądkowo-jelitowe i przypominają zatrucie. Mogą pojawić się nudności, wymioty, biegunki, bóle brzucha, spadek apetytu oraz bóle głowy. Przy dłuższym przeciążeniu mogą wystąpić także konsekwencje hematologiczne, takie jak niedokrwistość, oraz zaburzenia gospodarki lipidowej. Dodatkowo cynk w nadmiarze może zmniejszać wchłanianie miedzi, co uruchamia kolejne problemy, w tym osłabienie odpowiedzi immunologicznej.

Nadmiar cynku najczęściej wynika z długotrwałej suplementacji w zbyt wysokich dawkach, a nie z diety, dlatego dawkę i czas stosowania warto planować rozsądnie.

Jak dawkować cynk i kiedy rozważyć suplementację?

Zapotrzebowanie na cynk zależy od wieku, płci i okresu życia. W materiałach dotyczących norm żywieniowych pojawiają się wartości rzędu 8 mg dziennie dla kobiet i 11 mg dziennie dla mężczyzn, a w ciąży i laktacji zwykle więcej, nawet 11–13 mg w zależności od etapu. W innych zestawieniach spotyka się także szersze zakresy, a część autorów podaje, że w praktyce wiele osób celuje w poziom około 15–20 mg dziennie, zwłaszcza gdy dieta jest uboga lub występują czynniki ryzyka. Różnice wynikają z metodologii i populacji, dlatego najbezpieczniej trzymać się zaleceń specjalisty i etykiet preparatów.

Suplementację warto rozważyć wtedy, gdy dieta nie domyka podaży, występują objawy niedoboru albo mamy okres zwiększonego zapotrzebowania. Dotyczy to m.in. sportowców, osób na dietach redukcyjnych, osób jedzących wyłącznie roślinnie, seniorów, kobiet w ciąży i karmiących oraz osób z chorobami przewodu pokarmowego. Rozsądne jest też podejście sezonowe, gdy ktoś ma nawracające infekcje i jednocześnie mało cynku w diecie. W każdym przypadku liczy się jednak dawka, czas i kontrola tolerancji.

Jak łączyć cynk z innymi składnikami?

W materiałach dotyczących wchłaniania często podkreśla się znaczenie posiłku bogatego w białko, zwłaszcza zwierzęce, bo może sprzyjać lepszemu wykorzystaniu cynku. Wspomina się także o witaminach, które są kojarzone z korzystnym wpływem na wchłanianie i metabolizm: witamina B6, witamina A oraz witamina C. Często pojawia się również zestawienie cynk + potas jako duet, który bywa wybierany w suplementach. W praktyce najważniejsze jest jednak unikanie konfliktów z innymi minerałami przy wysokich dawkach.

Jeżeli ktoś suplementuje także żelazo lub wapń, zwykle lepiej rozdzielać je w czasie, bo mogą osłabiać wzajemne wchłanianie. To szczególnie ważne u osób, które biorą kilka preparatów dziennie i „wrzucają wszystko naraz”. W codziennym planie pomaga prosty schemat: cynk w innym posiłku niż żelazo i wapń, a do tego obserwacja żołądka, bo część osób źle toleruje cynk na pusty żołądek. Takie detale często decydują o tym, czy suplementacja jest komfortowa.

Najczęstsze formy cynku w suplementach

Na rynku cynk występuje w różnych postaciach, a najczęściej spotyka się tabletki i kapsułki. W składach pojawiają się m.in. glukonian cynku, siarczan cynku oraz octan cynku, a w części preparatów także formy chelatowane. Różnice w tolerancji i biodostępności zależą od wielu czynników, w tym od dawki, wypełniaczy i tego, czy preparat jest przyjmowany z posiłkiem. Z perspektywy użytkownika ważne jest też to, czy produkt nie powoduje nudności i czy nie nasila dolegliwości żołądkowych.

W praktyce lepiej unikać „kaskady” preparatów, które dublują cynk, bo łatwo wtedy przekroczyć rozsądny poziom. Jeśli ktoś bierze multiwitaminę, preparat na włosy i dodatkowy cynk „na odporność”, suma może być zaskakująco wysoka. Przy dłuższym stosowaniu warto też myśleć o równowadze mikroelementów, bo cynk w nadmiarze może rozregulować wchłanianie miedzi. Z tego powodu ostrożność jest szczególnie ważna u seniorów i osób z chorobami przewlekłymi.

Kto powinien szczególnie zadbać o poziom cynku w 2026 roku?

W codziennej praktyce najczęściej widzi się niedobory u osób, które jedzą monotonnie albo wchodzą w restrykcyjne diety. Ryzyko rośnie także wtedy, gdy pojawia się intensywny wysiłek fizyczny, stres i niewystarczająca regeneracja, bo organizm ma większe potrzeby, a jednocześnie gorzej „naprawia” tkanki. Wysoka podatność na infekcje, wolniejsze gojenie i pogorszenie stanu skóry bywają sygnałem, że warto przyjrzeć się podaży cynku. Dla wielu osób to prostsze, niż szukanie coraz nowych kosmetyków i „kuracji” bez sprawdzenia podstaw.

Najczęściej wymieniane grupy, które powinny zwracać szczególną uwagę na podaż cynku, obejmują osoby starsze, kobiety w ciąży i karmiące, osoby na diecie roślinnej, sportowców oraz osoby z chorobami przewodu pokarmowego. Często dochodzą też osoby z obniżonym nastrojem i problemami z koncentracją, bo cynk jest omawiany jako element wspierający funkcje poznawcze i pracę układu nerwowego. Warto też wspomnieć o osobach z problemami skórnymi, zwłaszcza trądzikiem, ponieważ cynk bywa wykorzystywany jako wsparcie w terapii. Każda z tych grup może mieć inne potrzeby, więc podejście „jedna tabletka dla wszystkich” zwykle się nie sprawdza.

Jeśli objawy sugerują niedobór, najbardziej miarodajne jest połączenie obserwacji, analizy diety i oznaczenia cynku w surowicy krwi.

Co warto zapamietać?:

• Cynk jest kluczowym mikroelementem – wspiera około 200 enzymów, uczestniczy w syntezie DNA i RNA oraz wpływa na metabolizm białek, tłuszczów i węglowodanów.
• Objawy niedoboru cynku obejmują: utratę apetytu, częstsze infekcje, pogorszenie stanu skóry, wolniejsze gojenie ran oraz spadek libido.
• Przyswajalność cynku z pożywienia wynosi 20-40%, co oznacza, że nawet zdrowa dieta może nie zapewniać optymalnego poziomu tego pierwiastka.
• Źródła cynku w diecie to: owoce morza (szczególnie ostrygi), podroby, mięso, nabiał, pestki dyni oraz rośliny strączkowe.
• Suplementacja cynku powinna być rozważana w przypadku niedoborów, zwiększonego zapotrzebowania (np. w ciąży, u sportowców) oraz po ocenie diety i objawów zdrowotnych.